Mostrando entradas con la etiqueta Pensamentos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Pensamentos. Mostrar todas las entradas

martes, 6 de marzo de 2012

Pais dun futuro esquecido (II)

Así que resulta que nin sequera a predicción do pasado é unha ciencia exacta. A nosa visión tende a ser máis benévola canto máis vemos para o pasado.

Persoalmente gosto moito das novelas do xénero "fantasía épica". Se na miña mocidade resultara atraído polas obras de misterio ou de terror, é na madurez cando máis me decanto polas obras fantásticas. Non é ningún segredo: todo comezou pola lectura dunha versión castelá de "O Señor dos Aneis", e á súa vez todo comezara pola similitude do título con un disco de Helloween...

Boa parte desas obras arrancan nun mundo (por suposto, máxico e fantástico) decadente, onde as personaxes se refiren constantemente a un pasado utópico perdido. Mais esas historias non fan máis que repetir o arquetipo que propoñen a meirande parte das relixións, anque é máis destacable na relixión xudea e nas súas derivadas (cristiá e musulmá): arrancan cun "Paraíso" do que o home é expulsado por algún pecado, sexa o coñecemento, competir con Deus (esta interpretación e curiosamente semellante á da expulsión do que logo deviu en demo)...

Pero tamén hai outros mitos: a Atlántida é quizáis o exemplo máis elocuente de pasado mítico e glorioso. En non só os mitos. Basta con ollar un libro de texto sobre a historia dun lugar dado: no caso de España, é frecuente a sensación de pesar polo imperio perdido.

Mais escrabellar en tales pasados é laboura tediosa. A meirande parte da documentación que resta da nosa Historia foi creada por parte interesada da poboación. Así, na súa maioría foi escrita por nobres e (en Europa) conservada por cregos. Os textos máis interesantes para comprender tales periodos históricos son, polo tanto, os máis triviais: textos xurídicos, alistamentos de calqueira clase...

Quizais esta visión do pasado sexa dende hai séculos a nosa maneira de espreitar o noso futuro. ¿Como prantexarse senón uns obxectivos sen coñecer o camiño para chegar a eles? ¿pode ser que as nosas ilusións sobre o noso pasado sexan os fachos para o noso futuro? ¿ou poida que non sexan máis que excusas para non cambiar, para non se arriscar a millorar?

viernes, 16 de septiembre de 2011

unha breve parada no tempo

Na vida sucede as veces que todo se detén. O que onte era movemento, cambio, tan rápido que apenas tiñas ocasión a albiscar ao teu arredor; onde as memorias dos días pasados se superpuñan formando unha masa informe, con poucos recordos permanentes; onde o día a día se fai máis curto, onde, por así dicilo, o tempo voa; todo iso esnaquízase, e tan de súpeto que apenas podes percatarte, todo se detén.

Antes apenas podías separar os recordos dos derradeiros días, namentres que agora podes distinguir como as horas pasan, lentamente, como en cada momento se fixa unha imaxe. Para describir o día xa consumido, notas que precisarías media vida.

Nese intre podes sentir dentro de ti todo o que te conecta co mundo; aqueles aos que amas, ou aqueles que un tempo estiveron e xa non están; se buscas, tamén atopas eses intres de dor, tanto os que te fixeron millor persoa, coma os que foron de balde; tamén ves dentro de ti os teus poucos ou moitos momentos de gloria. O malentendido con tal persoa faise tan cristalino coma esa decisión tan equivocada.

Mágoa que o tempo sempre a seguir a xirar, e turrará de ti antes ou despois, e quen sabe cando poderás desfrutar doutro breve descanso!! Canto máis apreciarías a quen te rodea, ou canto millores serían as decisións que tomas sobre a túa propia vida!! ... mais, mágoa, notas como o tempo esvaece outra vez nunha continua voráxine que te atrapa, de novo, doutra volta, coma sempre.

domingo, 24 de mayo de 2009

e hai maxia no aire..

Dende hai séculos, o ser humano rodeouse da beleza e misterio dun mundo que apenas comprendía, quizais sen preguntarse sequera de onde xurdía a súa comprensión do mesmo.

Entón xurdiu a música!!

Os sons organízanse de maneira que son agradables ao oído, e non só iso, senón que semellan conter en si mesmos tódolos sentimentos que abarca a alma.

Algúns sons teñen a mesma tensión que as nosas paisóns, as sublimes, como a compaixón ou o amor, as terribles, como a ira e a dor.

Co tempo foi a fala, e o ser humán deveu en verbas, frases e poesía. Poesía que ceibaba corazóns ata entón mudos ante o mundo.

E a poesía mudou en música, e a música foi xa para sempre poesía.

Quizais algunha vez deixaches que as palabras formasen versos, liñas curtas sen límite de gramática, que só manteñen unha tenue cadencia musical, quizais a leches de outros, grandes escritores premiados por vendas e recoñecementos da súa enorme poesía, e puideches ler esas verbas e aloumiñar sentimentos as veces novos, as veces vellos, sempre belos... Algúns músicos dotados de bastante talento compoñen sinxelas melodías no seu instrumento, frauta, quizais guitarra, e moitos que nunca escoitaron música antes dese intre claman ¡que grande é a música!!

Como esas verbas que liches non eran poesía, como esas melodías non eran música.

A música soa, cada nota contén en si mesma toda a grandeza, a infinitude, o esplendor do Universo, da vida. As notas que a acompañan, como tamén as que as rodean, modifican e amplian ou concretan milleiros de matices, de sentimentos, de sensacións. Como cada verba da verdadeira poesía, que en si debe conter toda a paixón do ser humano, todo a súa mediocridade ante un mundo infinito e descoñecido, toda a grandeza da súa alma, e cada verso debe matizar, ampliar ou concretar esas sensacións que son comúns en todos, ou case que todos, nós.

miércoles, 8 de abril de 2009

una noche en el pueblo (parte 1): la aldea

De joven siempre creí que la electricidad había matado el romanticismo. Dónde podría acecharte Drácula? acaso tocaría el timbre de tu casa? De qué tener miedo cuando la luz lo abarca todo?

Empecé a salir siendo muy joven, y aunque al principio volvía más o menos temprano del pueblo con mis colegas, vecinos todos de la misma aldea, relativamente pronto comencé a bajar y a subir yo solo. Bajar, para bajar todos os santos axudan, que dirían los viejos en mi aldea, pero subir... sí, hablo en sentido literal, ¡vaya subida al principio del camino entre el pueblo y mi aldea, debe de ser un kilómetro y casi todo muy empinado!!

Más jóvenes aún éramos cuando íbamos a las típicas fiestas de los pueblos, estas fiestas con verbena y chiringuitos.... normalmente, atracciones como norias y caballitos eran muy raras por allí, no como en la ciudad. Por supuesto, para ir a tales fiestas sólo había dos opciones factibles: o te llevaban, o atajabas por el medio del monte.

El lugar en el que vivía era rural, pero muy poblado. No existían las noches oscuras, ni siquiera donde no llegaba el alumbrado. Cierto que uno podía, si no prestaba atención, meter el pie donde no debía, pero nunca estaba la oscuridad ni siquiera cerca de ser absoluta, con o sin estrellas, con o sin luna... ah!, sí, lo de prestar atención, pues claro, debías prestar atención a quienes fuesen delante... bueno, había gente muy vengativa que se enfangase cuanto se enfangase no avisaba, para ver si alguno más picaba... qué gente!!

Cuando uno es un niño, o apenas un adolescente, hay muchas situaciones que no puede evitar. Una de estas situaciones, que a veces devienen en traumas importantes, es cuando tus abuelos, o los abuelos de tu colega, incluso los abuelos de aquél que debe de ir en tu clase pero con quien nunca intercambiastes una palabra, incluso ellos, decía que en ocasiones algún abuelo se ceba en ti para contarte sus batallitas.

Uno crece, y quizás a veces pueda tener algo de comprensión hacia esos abuelos. Pero cuando eres niño si no le coges odio, si al menos aversión... ya, no tanto.... solamente, por coincidencias, de repente te las arreglas para permanecer a gran distancia de tal abuelo... como cuando tienes que hacer un recado en la era y sabes que está en la bodega, sales de casa, bajas por la entrada del garaje del coche (donde aún se entra con el carro) y entras por ese portal, que mira que casualidad, está en el otro extremo del cierre de la casa... pero no es porque el abuelo pueda contarte alguna de sus historias, es que además corres el riesgo de que te encambe alguna tarea pesada y aburrida. Así que el rodeo está bien, eso y mantenerse vigilante, por si te sorprente por la espalda.

En los pocos descuidos, o cuando la tarea que estás haciendo lo hace inevitable, cuando te pilla, siempre te soltará algún retazo, alguna frase. Normalmente no sabrás de qué te habla, pero sabrás que pertenece al grupo de "antes éramos mejores", "antes era todo mejor", etc.; en ocasiones se refiere a alguna de sus batallitas, a modo de "frase lapidaria" o moraleja de algún tipo, lo sabes por su tono solemne, pero no a qué demonios se refiere: a veces es una historia que ya te ha contado, y a la que no has hecho el mínimo caso, pero otras veces ni siquiera se refiere a algo que haya hablado con nadie nunca!

Eh, que me lío y no me avisáis!! desde luego... decía, que de pequeño uno a veces escucha relatos sobre los viejos tiempos, cuando la luz eléctrica era una novedad, en los que fantasmas, bandidos y sucesos misteriosos (aquella desaparición...), con un poco de incredulidad ¿acaso habría existido aquel mundo tan peligroso, donde en cada rincón acechaba un peligro? sobre todo, porque según ellos, cinco minutos después, era un mundo maravilloso donde todo era mejor... el caso es que cuando caminaba de camino a casa (ja) por las noches, antes de amanecer, a veces recordaba esos relatos... con maravilla, claro.

Así que estás tranquilamente en la mesa después de comer, digamos un domingo... el domingo, cocido, inevitable, claro... y antes de empezar a comer empieza con su historia. Normalmente hay algún culpable, por mencionar algo que hace que su mente alumbre el recuerdo, feliz o no, pero a veces eres tú mismo. Muchas veces es por genuino interés, ya que es tu abuelo, al fin y al cabo, y otras es para evitar que te manden hacer algún trabajo. El abuelo comienza con su relato, normalmente de forma incoherente por meter sus retazos de moral, y otras veces la historia es interrumpida constantemente con las aclaraciones pertinentes de genealogía de todos los implicados. La comida comienza y el silencio u otros temas copan el tiempo, pero un abuelo es una máquina difícil de detener. Cuando no te lo esperas, retomará su historia, con más indicaciones de lo mejor que era todo en sus tiempos o lo mejores que eran ellos por todo lo malo que era todo en sus tiempos, y con las eventuales explicaciones genealógicas.

La mayoría de tales historias se refieren a las clásicas batallitas militares, anécdotas de la gente del pueblo, ocasionalmente amoríos -y es que invariablemente eran todos unos galanes-, y sólo, de cuando en cuando, alguna desgracia violenta, algún rumor de asesinato, de violación. Pero a veces podías estar de suerte y lo que te contaba era alguna leyenda, algún cuento, relacionada con el miedo.

Rumores (la Santa Compaña sólo se menciona entre susurros), incluso algún supuesto encuentro sobrenatural... ¿y qué no iba a hacer eso en la mente de un niño?


domingo, 29 de marzo de 2009

Un día de solazo

Ás veces escoitase un solitario chapoteo.

Sen ser un gran río infestado de vida, nos vinte ou trinta metros que debe haber ben dunha a outra ribeira algúns peixes saen un intre á superficie, nunca entendín ben por que.

Anque este río está lonxe de ningunha estrada, por fortuna, algúns pescadores amáñanse para tender os seus sedais nos lugares que menos corrente hai. Claro, non van máis arriba, onde a auga baixa salvaxe e as rochas do fondo esconden resbalóns inoportunos e perigosos. Non o semella dende aquí, con estas árbores baixas que apenas poden dar un mínimo de sombra. Hai poucas árbores vellas, todas están moi rareadas, e o curso que se ve dende aquí é lento e preguiceiro. Pero coñezo as rochas que estreitan o cauce logo daquela curva, onde o río se agocha da vista.

Semellase que só catro pescadores desesperados e algún aventureiro extrano tivesen motivos abondo para cruzar as colinas, non moi inclinadas pero sen nengún sendeiro polo que camiñar, puidesen achegarse aquí en busca de solazo. Ben que na vila hai lugares abondo para disfrutar os primeiros raios de sol a carón dalgún regato, non tan fermoso pero si máis cómodo, onde incluso un podería darse un baño na súa fría auga sen ter que esforzarse en non aparecer un kilómetro máis abaixo. Nin sequera que fosen tan concurridos, pois hai sitio abondo para que uns apenas vexan aos outros.

Pero estas refrexións só me asaltan brevemente cando encamiño os meus paso por entre os matorrais camiño do pobo. En canto a miña casa asoma ao final do camiño, esváense, como se nunca estivesen no meu maxín. E co paso dos días, a idea de voltar a escaquearme toma cada vez máis forza, ata o seguinte día de solazamento.